Muizenissen

TBC

Overleven

Jorge

Maandagavond om 8 uur 's avonds wordt de loodgieter verwacht  (we zitten op dit moment al meer dan 72 uur zonder warm water).  Maar onze makelaar voldoet aan zijn imago van onbetrouwbare labbebak en om 9 uur is er nog niemand geweest. We bellen. En sms'en. En spreken een voicemail in. Pas om 10 uur komt er bericht - dat ze er zo aan komen. En inderdaad, om kwart over tien komt makelaar Mark het huis binnen walsen, met in zijn kielzog een man die hij introduceert als George, maar waarvan ik na een paar tellen al zeker weet dat hij Jorge heet. "George"  heeft woest zwart-grijs golvend haar en donkere ogen, en begint verwoed aan de boiler te rukken. Ondertussen verzekert Mark ons van de goede afloop.
"I know this boiler very well you know. I was there when it was installed. About 10 years ago."
"Must be longer," zeg ik.
"Maybe 12. 13 tops."
George kreunt. 
"Deez.. Deez.. Joder.." 
"It's one of the best boilers there is, you know," vervolgt Mark. 
"George doesn't seem to happy though,"  merk ik op. 
"Eet eesh a bery complicated boiler,"  zegt George.
"Must be female then!" grijnst Mark.
Ellie en ik kijken elkaar aan en schudden ons hoofd.
George komt tevoorschijn.
"Deez boiler... ees a shitte, dees design.. is the heating, is the water, is no good, you understand?"
"Mhm."
"Is like this, and then it goes like.. and then it no work, you know, ees design.. ees all the erm, how you call eet? Ees stones. And then it goes boom. No is no good, dees boiler!" 
Hij  raast nog even door, mixt steeds meer Spaans met Engels en vraagt na elke zin "you understand?" Wij knikken en mompelen maar wisselen vragende blikken. We snappen niks. Mark snapt het blijkbaar wel. 
"Yes, mate, I understand, come, we'll talk in the car."
En hij sleept George de deur uit. 
"Wat was dat?" vraag ik. 
"Volgens mij moeten we een nieuwe boiler maar wil Mark dat niet," zegt Chris. 

De dag erna komt er een tweede loodgieter voor een 'second opinion.'  We horen niets. Dan komt er nog een, die het probeert te maken, maar aan het eind van de dag is het water uit de kraan nog steeds ijskoud. Het is nu woensdag. Bijna een week zonder warm water. We bellen en sms'en Mark, die belooft dat als het aanstaande maandag nog steeds niet is gemaakt, we een nieuwe boiler krijgen. Vrijdag komt het bericht dat er een offerte gemaakt wordt voor wat een nieuwe boiler kost en wat het maken van de oude kost. 

1.96% boom
Maandag ga ik na school naar de uni om mijn verslagen in te leveren. Ik heb ze naar mezelf ge-emaild en hoef ze alleen maar te printen, dus hoe lang kan het duren?
Lang.
Qua ICT is het behoorlijk high tec op King's; de computer schermen zijn groot en plat en er zijn zelfs laptops te huur. Helaas zijn overvolle computerruimten niet alleen een probleem in het LRC van South Bank University, maar ook hier op de bieb. Pas na driekwartier rondlopen in een snikhete jas kan ik een computer inpikken die net vrijkomt. Ik start het enorm grote scherm op. 'Username - Password' vraagt de computer. 
Shit, wat is mijn username?
Op mijn laptop staat ie altijd al vantevoren ingevuld, en ik heb werkelijk geen idee! Ik laat mijn jas achter bij de computer, en ga in de rij bij de helpdesk staan. De pukkelige ICT-er is gelukkig overbehulpzaam en weet razendsnel mijn username tevoorschijn te halen, en suggereert vriendelijk doch Engels (lees: zeer dringend) dat ik de username wellicht zou kunnen onthouden?
Ingelogd. Document geopend. Regelafstand vergroot naar 1.5. Het ene essay 18 pagina's, het andere 21. Beide moeten twee keer hard copy worden ingeleverd. Bijna 80 pagina's.
Ik had al geld gewisseld om op mijn schoolpas te zetten - van South Bank was ik een soort snoepautomaat gewend waar je geld ingooit dat dan op je schoolpas staat. Echter, niet op hypermodern King's.  Hier moet je je account via het internet opwaarderen. Lees: je bankpasgegevens op dat megagrotescherm voor de ogen van alle studenten van de faculteit. 
Wat een goed idee, he?
Zo snel als ik kan vul ik alles in en druk op OK, angstig om me heen kijkend of iemand mijn gegevens meepent. Kust lijkt veilig. Ik selecteer de essays, druk op printen, en een kek grafiekje laat me zien dat mijn printopdacht 0.98% van een boom heeft gekost. 
Ik heb niet bedacht dat ik twee hard copy's met regelafstand anderhalf  moet inleveren?
Als ik het pakket uit de printer haal valt het me op dat het lang niet zo dik is als verwacht. Reden? De pagina's zijn aan beide kanten bedrukt. Kut. Dat mag dus niet. Terug naar de printer, instellingen aanpassen -blijkbaar is dubbelzijdig afdrukken de standaardinstelling. (Welke universiteit hanteert dat nou als standaardinstelling?) opnieuw 4 pond afrekenen, en wederom printen - sorry, 0.98% boom.
Uiteindelijk met het amateuristisch aan elkaar geniette werkje naar het aangrenzende gebouw, waar je uiteraard alleen kunt komen door twee trappen en drie gangen over te gaan en dan met je studentenpas door zo'n scanner gaan. Maar PLOF, essays in de bak en klaar voor semester 1. 

Eerder die dag had ik al een sms gekregen dat het water gefixd zou zijn. Ellie en ik komen tegelijk thuis en rennen als blije kleuters op Sinterklaasavond naar de kraan. Ellie draait 'm open. 
"Yes... hot..." 
Ik zie het water stomen. Maar dan..
"Oh, no. It's gone cold again." 
"....."
Binnen een halfuur zijn Louise en Chris ook thuis. Louise is 'fucking fuming', Ellie is 'not surprised', en Chris is, goddank, aan de telefoon naar de makelaar. Hij neemt niet op. 
"Wedden dat hij niet opneemt omdat hij ziet dat ik het ben?" zegt Chris. "Let op!"
Hij haalt een andere telefoon uit zijn zak (?) en draait het nummer. Bijna direct wordt er op genomen. Chris komt direct to the point, en Mark is, ahem, not amused. 
"You can't call me after hours!" 
"Look, Mark I understand..-"
"You can't keep calling me!"
"Mate, it's still not fixed-"
"YOU CAN'T"
"Look, you need to understand our frustration too!  We have been without water for nearly two weeks! You said it was fixed and now it isn't!"
"Fine, I'll fix your bloody boiler! And then  you can LEAVE!"
En hij hangt op.
Cue 4 open monden.
"Hij kan niet.."
"Dat meent ie niet.."
"Wat the..."
"Wat een KLOOTZAK!"
We spenderen een goed uur met het napluizen van ons contract, om onze rechten en plichten erop na te gaan. Volgens het contract zijn we verplicht gebreken meteen bij de huisbaas te melden, die vervolgens binnen redelijke tijd het probleem moet verhelpen.
Maar wat is redelijk?
Het hele contract zit vol met specifieke eisen aan ons huurders, die we allemaal al lang hebben gebroken (geen kaarsen gebruiken, niks aan de muren hangen)  en vol vaagheden wat betreft de plichten van de makelaar.  Typisch.

Na anderhalf uur belt de loodgieter die er die middag was zelf met Chris. Blijkbaar had Mark hem gebeld, en gevraagd contact met ons op te nemen. In elk geval iets. Andre de loodgieter belooft morgen terug te komen en het 'tot op de bodem uit te zoeken.' 

Tomaten
Dinsdag staken de bussen. Nu heeft TfL (Transport for London) wel vaker gestaakt, en ben ik er nooit zo van onder de indruk geweest. De meeste bussen rijden toch nog wel zo'n beetje en van metrostakingen heb ik al helemaal nooit last gehad. Als mijn alarm om 7 uur gaat check ik slaperig of bus 70 rijdt, en ik zie er al 3 gepland staan in de komende 15 minuten, dus ik maak me niet zo'n zorgen. Echter, om tien over half 8 staat er nog maar 1 bus gepland, over een ruim half uur - het lijkt erop dat de 70 aan het uitdunnen is. Het lijkt erop dat. ik. moet. gaan. lopen. 
Ik kies voor mijn zwarte stappers met veters a la bergschoen in plaats van het enkellaarsje en ga op pad. 4,5km. GAAN. 
Alleen, het is natuurlijk heel erg stom om je enkellaarsjes die je elke dag draagt ineens te vervangen door stevige stappers die je nooit draagt. Ik strompel uiteindelijk school binnen, na bijna een uur lopen, blaren het formaat van een kleine tomaat, en al 12 dagen niet heet gedoucht. 
Weet ik het ook nog te presteren om die dag niemand in z'n gezicht te stompen. Ik verdien een medaille.

 Het lichtpuntje komt die avond - na weer een lange, pijnlijke wandeling blijkt dat Andre woord heeft gehouden! Hij heeft 'wat sensortjes'  vervangen: het water is HEET! God, wat ben ik dankbaar voor zo'n warme douche (maar het doet wel pijn op mijn gebarsten blaren). Ik zou bijna Mark willen bellen:
"Mark, de boiler is gemaakt, dus we zullen onze spullen pakken.
Loser.

Bacillenburrito
Donderdag wordt dan eindelijk duidelijk dat twee weken koud douchen je niet in de koude kleren gaat zitten (ba-dam tsss): griep nummer 2 van het seizoen. Oh, had ik nou maar naar de dokter geluisterd en braaf mijn griepprik gehaald! Donderdag ga ik nog naar het werk, ik kan me er vast wel door heen slaan, en daarna nog maar 1 dag en dan is het al weekend! Maar vrijdag blijkt dat ik me nergens door heen kan slaan en ik lig de hele dag in bed. En zaterdag. En zondag. Gelukkig zijn de mensen om me heen waanzinnig lief. 
"Having an early weekend Jacks?" smst Dragana vanuit school.
"Ik kan wel grok voor je maken!" biedt mijn moeder aan. 
"Maybe I'll get you a glass of water..." post Louise op mijn facebook pagina. 
Gelukkig zijn er ook nog wat serieuze lieverds die aanbieden me te helpen met mijn huur als ik geen geld heb om me ziek te melden. 
En, op debiele koortsdromen en rare food cravings (zachtgekookte eitjes en tortillachips met guacemole, onder de andere..) na, wat is ziek zijn saai zeg. 4 dagen opgerold in een dekentje. Als een burrito. Gaap. 

En vandaag weer back to business. Weer een hele week werken voordat ik weer weekend heb. Want een weekend in bed telt natuurlijk niet. Ja, het is zwaar. Maar in ieder geval rijden de bussen weer en stroomt het warme water weer. Tel uw zegeningen.

Welkom thuis

2015 is 4 dagen oud. So far, not good. Groenteconsumptie is dichtbij het nulpunt, bedtijd is ver na het 00.00 punt, en tot nu was het vooral een napping new year.

Goed, zo'n eerste dag telt niet mee. Het begint met een frisse wandeling in het bos, dat wel, maar gevolgd door oliebollen en een, ahem, horizontale pauze.  En natuurlijk wijn en baguette in de late uurtjes. 2 Januari is ook al zo'n dag: Eerst nog even die laatste oliebollen van het seizoen wegwerken op Eindhoven Airport, en dan de familie uitzwaaien. Ryanair vertraagd - zoals altijd zonder tekst en uitleg. Om kwart voor drie komt de melding dat de vlucht zo gaat boarden, en prompt staat iedereen in de rij- terwijl de vlucht uit Londen pas om 3.05 wordt verwacht. Ik blijf rustig zitten. Uiteindelijk boarden we pas om half 4. Ik slaap het grootste gedeelte van de vlucht en wordt pas wakker als we de landingsbaan van Stansted raken. De verdere reis naar huis is iets minder aangenaam; vooral Londense dubbeldekkers zijn niet ideaal voor reizigers die met hun halve huisraad op pad gaan. 

Echt aangenaam wordt het pas thuis. Het ruikt er muf en oud, naar grootouders. Een blik in de woonkamer: de kerstboom is in de rui, en huisgenoot David heeft er kerst of oud en nieuw gevierd. Er liggen papieren, gewichtjes (?) cadeaupapier en een stapel boeken. Zooi. Keuken: een doos met wijnglazen, een fles dure drank, een snijplank met discutable vlekken, en een grote pan waarvan ik niet wist dat we die hadden. Ik draai de kraan open. Heet water! Volgens David zouden we geen heet water hebben, maar kennelijk heeft hij het gefixt. Goddank. ... Wacht. Nee. Nee! Het wordt koud.. kouder.. en blijft koud. En warm water is niet het enige dat ontbreekt merk ik later: David heeft blijkbaar ook geen behoefte gehad aan toiletpapier (hier denk ik liever niet teveel over na). Welkom thuis joh. 

Zaterdag gaat de kerstboom eruit. Het ding heeft zeer ernstige uitval en valt drie keer bijna om als ik er een ornamentje uit vis. De gekleurde ballen en vilten engeltjes gaan weer in de Sainsbury's tas, ik pak de boom bij de kop en sleep hem naar buiten. Dag kerst 2014. De woonkamer en hal zijn bedolven onder een dik tapijt van prikkende naalden, maar de stofzuiger kent geen genade. Daarna is de keuken aan de beurt. Nieuw jaar, nieuw huis - ik pak 't grondig aan. Gelukkig ben ik alleen, en zoek een leuke playlist uit op Spotify en zing luidkeels mee. Als ik klaar ben is mijn kamer aan de beurt: ik rearrangeer de kast en bekijk de inhoud kritisch (lees, de helft gaat in de zak). Daarna neem ik pauze met een filmpje op bed. Dan hoor ik gestommel in de kamer boven me: Ellie. Gut, ik had publiek tijdens het kwelen..

Zondag breng ik door achter mijn computer. Twee essays van 6000 woorden zijn niet mis, en hoewel ik in Nederland het merendeel heb gedaan, moeten er zeker nog een aantal punten op een aantal i's worden gezet. Buiten is het grijs en koud. Om drie uur moeten de lampen al aan, en ondanks dat de verwarming aan is loop ik de hele dag met een ochtendjas aan. Ik drink afwisselend koffie en thee, en knaag aan de kerstkransjes die ik uit Nederland heb meegenomen. Een playlist met Spaanse muziek staat op - instrumentaal, geen meezingers deze keer! Pas om half 9 sluit ik het word-document. Ik moet nu echt naar Tesco, ik heb al twee dagen geleefd op een blik soep, een stokbrood en wat yoghurt. Tesco, alias de buurtsuper, is teleurstellend: geen spinazie, dure pasta, en geen enkele pizza in de aanbieding. Uiteindelijk wordt het salade met toast. Eenmaal thuis vind ik in de kast nog een fles balsamico dressing. Waarschijnlijk niet van mij, maar hij staat in de kruidenkast, dus voor algemeen gebruik, toch? Ik draai met moeite de stroeve dop eraf en oh God - dit ruikt naar iets waar je je tafel mee impregneert. Verdere inspectie levert een houdbaarheidsdatum van 14 April 2014 op. Enkeltje prullenbak. Gelukkig zat er een kant en klaar zakje dressing bij die sla, en gelukkig had ik er een fles wijn bij gehaald. Ik zit met die wijn, sla, toast, en nog meer wijn naar de Big Bang Theory te kijken als Chris trots aankondigt dat hij het warme water heeft gefixt. Inderdaad, stomend heet water komt uit de kraan, en de waterdruk is weer op normaa niveau. We sturen appjes in onze huis-app, in de trant van "Mark moet z'n mannetje cancelen morgen!'  Euforisch loop ik later naar de keuken om mijn boeltje af te wassen. Hierna lekker douchen, denk ik. Maar met het afwassen van het wijnglas gaat het wederom fout - het water wordt weer ijskoud. Chris vraagt om een nijptang (hoe ziet zo'n ding er eigenlijk uit?) en begint daar achter die boiler te rommelen. Ellie schijnt hem bij met zijn telefoon en ik kijk hulpvol toe. 
"Hij druppelt," zegt Chris na een tijdje. Hij sleutelt nog een kwartiertje verder, maar inderdaad, die leiding druppelt. "Mark z'n mannetje moet toch maar komen," zegt hij dan. Hij plakt het lek vervolgens af met zwart tape uit David's gereedschaps kist. 
"Is er explosiegevaar?" vraag ik.
"Nee joh."
"Gaat dat water geen elektische dingen raken?" vraagt Ellie.
"Nee joh."
Toch zetten we de boiler in zijn geheel uit. Ik zet er ook nog mijn koolmonoxidemelder naast. Gewoon, voor de vorm. 

 

 Hoe zou het zijn als ik in Spanje zou wonen?

Hoe zou het zijn als ik in Nederland zou wonen?

Hoe zou het zijn als we warm water hadden?!